Ik heb net een superbe drukke week gehad, één van die weken die we allemaal wel kennen. We hebben het gevoel dat, hoe hard we ons dan ook mogen inzetten, het onmogelijk is alles gedaan te krijgen. Elke transport seconde moet je benutten om andere dingen te doen: werken doe je op de trein, eten in de file, bellen in de lift. Ogen die langzaam toevallen in een vergadering en hartkloppingen als je dan eindelijk thuis bent.

Op zo’n weken heb ik de nood om het mentale, de diepgang, achter mij te laten. Op zo’n dag trek ik weinig verhullende kleren aan, duw de deuren van een fuifzaal open, snuif de rotte lucht van verdampt bier en opgedroogde kots op en meng me tussen de aanwezigen.

Lichamen tegen lichamen, warme adem rond me heen en helemaal gereduceerd worden tot een -begeerd- stuk vlees. Ogen gericht op mij, terwijl ik mijn handen door mijn korte haar haal. Met een brede glimlach draai ik mij rond, genietend van de aandacht.

Veel mensen haten dit, dit gevoel van een leeg stuk vlees te zijn. Maar ik voel me begeerd, toegegeven, dat is geen slecht gevoel. Mijn lichaam duw ik tegen dat van iemand anders, ik draai me weg wanneer hij zijn mond naar de mijne beweegt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s